Nie polegaj na własnym rozumie

„Zaufaj Panu z całego swojego serca i nie polegaj na własnym rozumie! Pamiętaj o Nim na wszystkich swoich drogach, a On prostować będzie twoje ścieżki!” (Księga Przysłów 3:5-6)

W tym wersecie nacisk położony jest na serce. Przekonasz się, że motyw ten pojawia się w Księdze Przysłów bardzo często. Widzimy tutaj, że wiara nie jest kwestią umysłu. Ciekawe, że sam Salomon rozumiał to już w Starym Testamencie, podczas gdy my czasami popełniamy ten błąd. Potrafimy zrozumieć pewne prawdy (np. to, że Bóg jest Ojcem pełnym miłości, bądź też: Bóg miłuje uczniów Jezusa tak, jak miłuje samego Jezusa – mowa tu nie o każdym, ani nawet nie o wszystkich wierzących, lecz o uczniach Jezusa, którzy zaparli się wszystkiego), są to jednak prawdy, które mogę pojmować jedynie umysłem. W godzinie próby wciąż ogarnia mnie trwoga, gdyż nie uwierzyłem w nie z głębi swojego serca. Jest wielka różnica pomiędzy wiarą opartą jedynie na rozumie (ten sam rodzaj wiary posiada diabeł), a pokładaniem ufności w Panu z całego serca. Do tego potrzeba nam objawienia Ducha Świętego.

Aby posiąść wiarę jedynie w umyśle, wystarczy dobry nauczyciel Biblii, który w przystępny sposób wyjaśni dany temat tak, że zrozumiesz. Nam się wydaje, że to właśnie jest prawdziwa wiara, ale w chwili próby odkrywamy, że wcale nie jest to wiara. Sądzimy, że posiadamy pieniądze, ale kiedy przychodzi nam płacić, okazuje się, że mamy fałszywe banknoty. One są zaledwie podobizną prawdziwych pieniędzy. To nie jest prawdziwa waluta. Chwila próby obnaża prawdę i pokazuje, że nasza wiara nie wypływa z głębi serca, lecz jedynie z umysłu. Dlatego musimy zanosić żarliwe modły, aby Bóg obdarzył nas Swoim objawieniem. Wtedy nasza wiara nie pozostanie tylko w naszym umyśle, lecz przeniknie do najgłębszych zakamarków serca. A wówczas, w godzinie próby, ta wiara nas podtrzyma i nie zachwiejemy się. Zaufaj Panu z całego swojego serca!

Następnie powiedziane jest: „Nie polegaj na własnym rozumie”. Nasze własne rozumowanie to nic innego jak rozum ukryty w naszym umyśle. Dostaliśmy nakaz, abyśmy nie ufali naszemu umysłowi! Zamiast tego powinniśmy ufać Panu z całego swojego serca. W tym miejscu wyraźnie widać różnicę między umysłem a sercem. Werset mówi: „Twój umysł jest zawodny. Twój umysł upewnia cię, że prawdziwie wierzysz, iż Bóg jest kochającym Ojcem, ale w chwili próby ogarnia cię niepokój. To zaś dowodzi, że w głębi serca nie wierzysz w ojcowską miłość Boga”. W naszym kościele często mówiliśmy o tym, że największym wrogiem wiary jest nasze własne, błyskotliwe rozumowanie. Dlatego właśnie mądrym ludziom bardzo trudno jest dojść do wiary. Nie jest to niemożliwe, ale jest nader trudne, ponieważ są oni skłonni do polegania na własnej inteligencji. Okazuje się, że ludzie bystrzy odczuwają trwogę, mimo, że tak dobrze rozumieją Pismo Święte. Nie potrafią odnieść zwycięstwa nad grzechem, ponieważ brak im prawdziwej wiary. Są bardzo pojętni i polegają na własnej mądrości.

Oto wielki błąd, jaki popełniają wszelkie szkoły biblijne i wyższe uczelnie teologiczne. Uczą one ludzi czynić dokładnie to, czego wyraźnie zabrania Słowo Boże: polegania na własnym rozumie przy próbach zrozumienia i wykładania Pisma Świętego. Nie kładzie się tam żadnego nacisku na objawienie Ducha Świętego, w wyniku czego absolwenci tych szkół stają się wszędzie największą przeszkodą dla dzieła Bożego. Dzieje się tak, ponieważ naruszają tę zasadę. Wiary nie można posiąść poprzez naukę w szkole biblijnej. Wiara rodzi się z objawienia Ducha Świętego. Ta sama prawda odnosi się również do Kościoła. Nie chodzi tylko o to, byśmy rozumieli doktryny na poziomie intelektualnym i próbowali je przekazywać innym. Muszą one głęboko poruszyć nasze serca. Zaufaj Panu z całego serca i nie polegaj na własnym rozumie.

Księga Przysłów 3:6 powiada: „Pamiętaj o Nim na wszystkich swoich drogach”. Innymi słowy, powierz Bogu każdą dziedzinę swojego życia. Pozwól Bogu zarządzać twoimi sprawami finansowymi, pozwól Mu decydować o tym, co czytasz, pozwól Mu decydować o tym, jak spędzasz czas, pozwól Mu kierować każdą sferą twojego życia rodzinnego, niech kształtuje pragnienia, jakie żywisz wobec swoich dzieci, niech kieruje twoją karierą zawodową, niech panuje nad tobą w każdej dziedzinie. Na wszystkich waszych drogach! Wtedy On wyprostuje wasze ścieżki, pokieruje waszymi krokami i obdarzy swoim przewodnictwem. Jest wielu takich, którzy pragną Bożego prowadzenia w jednej, konkretnej sprawie swojego życia i wołają: „Panie, w tej dziedzinie jestem gotów zrobić wszystko, czego ode mnie oczekujesz. Prowadź mnie”. Lecz Pan odpowiada: „Nie mogę cię prowadzić, ponieważ nie zważasz na Mnie na wszystkich swoich drogach! Nie wystarczy, że uznajesz Mnie tylko w tej jednej dziedzinie, ale musisz to robić we wszystkich dziedzinach. Jeśli jesteś skłonny oddać mi władzę nad całym swoim życiem, wtedy będę cię prowadził”.

Jeśli pragniesz wskazówek tylko w jednej dziedzinie i tylko tę jedną dziedzinę oddajesz Bogu, nie ma żadnej gwarancji, że otrzymasz wskazówki. Lecz jeśli na wszystkich swoich drogach, w każdym pojedynczym aspekcie swojego życia pragniesz zważać na Niego i pozwolić Mu prostować swoje ścieżki, wówczas On będzie cię prowadził. I nie tylko cię poprowadzi, ale jest też napisane, że On „wyprostuje ci drogę”. Tę drogę, która jest zablokowana tak wieloma przeszkodami, On dla ciebie wyprostuje. Jeśli w swoim życiu, bracie lub siostro, napotkasz przeszkody i różnego rodzaju problemy utrudniające ci dalszą drogę, po prostu pamiętaj o tych słowach: jeśli na wszystkich swoich drogach będziesz pamiętał o Bogu, jeśli będziesz Mu ufał z całego swojego serca i nie będziesz polegać na własnym rozumie, On sam utoruje ci drogę. Nie zdołasz zrobić tego samemu; próbowałeś przecież już tak długo. To On oczyści tę drogę dla ciebie! Pomyśl, jakie życie możemy prowadzić, gdy On toruje nam drogę, a my nieustannie idziemy naprzód. Tak właśnie wygląda życie człowieka, który całym sercem ufa Bogu, nie polega na własnej mądrości i zważa na Boga w każdej dziedzinie swojego życia.

Zac Poonen